Նիկողոս Սարաֆեան

Ծնած ըլլալով Փարիզ, քսանական թուականներուն Ֆրանսա գաղթած ծնողքէ, որոնք 1915իցեղասպանական մոլուցքէն ճո­ղո­պրած էին, մայրս՝ չորս տա­րեկան, հայրս՝ տասնչորս տա­րե­կան, «բախտս» այն եղաւ որ կրցայ որոշ չափով ծնող­նե­րուս հոգե­խոցական անցեալը վե­րաշխատիլ1, շնորհիւհոգե­վեր­լու­ծու­թեան եւ գրառու­թեան զոյգ աշ­խա­տանքին, որուն ի դէպ՝ պա­տրաստած էր զիս Հանրա­պետութեան Վար­ժարանը, «արկա­ծեալ­ներուն փոխանորդ մայր»ը։

Այս օրերուս, երբ «գաղթականական ճգնաժամ»ը ծան­րօ­րէն կը ներ­գործէ եւրո­պական երկիրներուքաղաքական կեան­քին վրայ, բոլոր գրութիւններս կը յիշե­ցնեն որ «գաղ­թա­կան» կոչուածներուն, այս­ինքն՝աշխարհագրական ու մշա­կու­թային տա­րատնկումի դատա­պար­տուած այդ մարդկային էակ­նե­րուն մօտ, որոնք քաղա­քա­կան ու տնտե­սական բռնու­թիւն­նե­րու ենթարկուած՝ արմատախիլ վերա­պրող­ներ են, հո­գե­խոցի մշակումը ամբողջութեամբ կախեալ է շրջա­պատող պայման­նե­րէն, ուր­եմն «հիւր­ընկալող երկրին» հասարակա­կան ու մշա­կու­թային հաստատութիւններու «բաւա­րար չափով» ասպն­ջական վերաբերումէն։Ու «բաւարար չափով» բառերն ալ կը գոր­ծա­ծեմ Վինիքոթի «բաւարար չափով հոգատար մօր» հետ համա­նմանու­թեամբ, այս­ինքն՝ այն մօր հետ որ նորածինին կը հրամ­ցնէ անցումային տարածք մը, որպէսզիկարե­նայ ան ինքզինքը տեսնել ու գոյանալ անոր մէջ։