Մնեմոսիւնէ
Նշան մըն ենք, անվերծան,
Տառապանքէ զուրկ, եւ գրեթէ
կորսնցուցած ենք լեզուն օտարութեան մէջ։
Եթէ ի հարկէ մարդոց մասին
անհամաձայնութիւն մը կայ երկնքին մէջ եւ ուժեղ
շարժումով լուսինները կը ճախրեն, այդպէս կը խօսի
նաեւ ծովը եւ գետերը ստիպուած են
իրենց արահետը որոշելու։ Միայն Մէկը
տարակոյս չի ճանչնար։ Ան
ամէն օր կրնայ փոխել քայլընթացը։ Հազիւ պէտք ունի
օրէնքի։ Եւ տերեւը կը սրսփայ եւ կաղնիները կը շաչեն
սառցակոյտերուն մօտիկը։ Որովհետեւ ամէն ինչի չեն հասնիր
Երկնայինները։ Ի հարկէ իրենցմէ առաջ
մահկանացուները կը հասնին անդունդին։ Եւ ուրեմն կը շրջի, արձագանգը,
ասոնց հետ։
Երկար է ժամանակը, բայց կը պատահի
ճշմարիտը։